(Nood)Lot

Ik faciliteer een avond over opstellingen over de dood. ZomerZuster, mijn boek dat ik schreef in 2015, leent zich voor de opening van mijn interactieve programma voor een bekende uitvaartonderneming. Mijn publiek vult de zaal en is vol verwachting. En de vraag die in mij leeft is of er altijd acceptatie kan zijn op het lot. Jouw eigen lot, en van niemand anders.(Nood)Lot, het treft ons allemaal.

Storytelling

Ik lees het verhaal over de zoon die de moeder moeilijk kan laten gaan. En er hangen 40 mensen aan mijn lippen. Ik leg uit dat ik geloof als mens en als professional dat alles eigenlijk vast ligt. De thema’s die we deze keer op aarde door akkeren met vallen en opstaan. De mensen waar we ons mee verbinden lopen lang genoeg met ons mee. En wat ook mee loopt, is onze bloedeigen dood.

Line-up

Zo dat is gezegd. En mijn bedoeling van de avond is dat we middels systemische opstellingen ieder voor zich helder krijgen hoe het is met zijn of haar dood. Ik nodig de mensen uit om line ups te maken. Zij mogen zelf in het midden gaan staan. Aan de ene kant komt een persoon die hun ziel representeert, en aan de andere kant de persoon die hun dood representeert. Doodstil beweegt iedereen mee in wat ik met hen samen wil verhelderen. Er ontstaat een sacred space, een gedragen stilte. Waar respectvolle ruimte is om te onderzoeken. Ergens tussen grote nieuwsgierigheid en angst. Er komt lacherig ongemak dat uiteindelijk leidt naar stilte en proces.

Bijzonder

Wat deze avond bijzonder maakt is dat er een mevrouw schijnbaar rustig op haar stoel blijft zitten. Maar ik voel dat ze wel helemaal is aangehaakt. Als ik naar haar kijk en oogcontact met haar maak voel ik lijfelijk haar pijn in mijn hart. Als iedereen aan de beurt is geweest in alle rollen in de line-up zijn we anderhalf uur verder. Ik doe nog een opstelling met iemand die bozig is geworden en een ander soort opstelling nodig heeft over een eigen innerlijk ongemak. En dan is er ruimte voor reactie en vragen.

Buigen

De meesten gaan aan het eind blij, verwonderd en levendig aan de borrel. Naast me staat heel bescheiden ineens de mevrouw die de hele avond schijnbaar niet heeft meegedaan. Ze vraagt me of ze haar verhaal mag vertellen. En ze spreekt allereerst haar dank uit voor een geweldige avond. Ze voelt zich gehoord omdat het voor het eerst iemand hoort spreken die in hetzelfde geloofd als zij.Ze heeft een jaar geleden haar zoon van 17 verloren aan een noodlottig auto ongeluk. De zoon die ze kreeg na 12 jaar IVF en allerlei pogingen om zwanger te raken. Ze vertelt mij met natte ogen dat ze echt wist wat de deal zou zijn: Ze zou moeder worden, maar haar kind zou een kort leven hebben. Ze spreekt uit dat ze dat beiden wisten. En dat ze niet mee kan in de aantijgingen en onmacht van haar familie. Dat ze de chauffeur van de auto voor de rechter moet slepen. Dat hij gestraft moet worden, het recht moet zegevieren. Ze zegt dat ze deze avond heeft gevoeld dat het goed is. Dat het leven ook al bloed haar hart, is gelopen zoals het was bedoeld. Dat ze erop mag vertrouwen dat het weten van haar en haar enige kind genoeg was. Dat ze hem nog steeds bij zich heeft, al kan ze hem niet meer vasthouden.

Het waarom van deze avond is me even helemaal duidelijk. Ik maak een diepe buiging voor deze moeder. Die met een bloedend hart haar (nood)lot accepteert.

Share this post
  ,


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.