Mijn moeder en ik: afstandelijk dichtbij

Mijn moeder en ik: afstandelijk dichtbij

Hoe is dat tussen jou en je moeder? Ze vindt me via mijn website. In het korte telefonische voorgesprek dat we hebben, benoemd ze waar ze last van denkt te hebben. Korte versie: ze ervaart flinke irritatie in haar lijf als er zachtheid zijn kop op steekt. Bij haar of in haar omgeving. Een mail “met warme groet” is al een knop naar pissigheid. Op de vraag hoe de relatie met haar moeder was zegt ze: afstandelijk dichtbij. Daar krijgen mijn knieën kippenvel van. We spreken af voor een een op een sessie. Hoe is jouw relatie met jouw moeder? Nabij of veraf? Erken jij jullie patronen?

Rijtje van 7

Ze is ouder dan ik dacht, de 6e uit een rij van 7 kinderen in haar gezin van herkomst. Als eerste kind niet benoemd, al de anderen wel, naar oma’s en opa’s. Ze was drie jaar de jongste tot er een nakomertje komt, een zusje. Waarna haar moeder ziek wordt en het hele rijtje kinderen noodgedwongen wordt uitbesteed. Mag logeren bij ooms en tantes. Zij is dan 3 en zo lief dat iedereen haar wel  in huis wil hebben. Jaren later als ze zelf 4 kinderen heeft erkend ze in de boze buien van haar tweede kind zichzelf. Het is alsof haar dochter de achterstallige onmacht en woede, die ze zelf niet doorleefd heeft met al die logeerpartijen, voor haar rekening neemt. Ze vertelt over de ademloze verwondering en de toestemming ook die haar kind kreeg om zich wel te uiten. Haar verhaal en die erkenning ontroeren mij. 

Niet vernoemd, dus vrij?

Alle kinderen die wel vernoemd waren kregen later allemaal Parkinson of gerelateerde ziektes. Zij als niet enige niet vernoemde dochter leek vrij te zijn van dit alles. Maar dat begrijpt ze pas als we de vormpjes in de tafelopstelling die ik met haar doe namen geven. De oneven kinderen lijken de woede van vaders kant te hebben gedragen. In mijn praktijk had ik ooit het voorrecht te werken voor een groep mensen met Parkinson. En wat me opviel was dat er altijd woede werd gedragen uit het systeem van herkomst. En die woede is er hier ook.

Rode draad

Ik zie haar tranen komen en alles wat ze altijd al wel wist maar niet kon adresseren. Een verhaal met als rode draad de onderbroken uitreiking.  Van een kind naar haar moeder. Een moeder met 7 kinderen in een na-oorlogse tijd. Een moeder met een vader die neigde naar de kant van de vijand. Die voor de oorlog soort van op tijd is gestorven, maar die in het systeem ook zijn patronen heeft nagelaten. Een moeder met een afwezige echtgenoot vol vervlogen dromen. In een tijd van wederopbouw, maar dan niet altijd van eigen dromen. Na een uur en een doos vol tissues lacht ze door haar tranen heen. 

Opgelucht en met genoeg antwoorden voor nu fietst ze weer naar huis.

Share this post
  


Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.