Zijn we vrij?

Zijn we vrij? Wat betekent vrij zijn voor jou? Voor mij betekent het ook echt dat ik hardop mag denken, vanuit de intentie tot mijn eigen waarheid te komen. Niet om te beleren, maar om de ander als die daar zin in heeft naast me uit te nodigen en door mijn ogen naar de wereld te kijken. De wereld die van ons allemaal is. Ik wil niet kwetsen, beleren of aanpraten, overtuigen. De vraag die in mij opkomt is: zijn we vrij? Om in het licht te komen en zonder oordeel uit te spreken en kwetsbaar te zijn? In mijn werk als opsteller heb ik nooit bedacht met het thema ongewenste kinderloosheid te werken. Maar er zijn door de jaren heen steeds meer vrouwen, helaas vaak zonder man, want die haken daarop af, bij mij aan de bel komen hangen. Met de vraag of er ook een opstelling gedaan zou kunnen worden over hun kinderwens.(moederwens)

Meebewegen: Ik ben aarzelend over een drempel gestapt. En vanuit de gedachte dat thema’s in het leven je vinden en je klanten ook, ben ik gaan meebewegen. Vanuit de intentie tot helderheid te komen maar geen God te willen spelen. Ik heb nooit een vrouw die bij mij kwam een baby beloofd, ik heb het proces begeleid met een familieopstelling. Geen beloftes ingevuld, dat er na een opstelling een kind zou komen. Want dat is niet aan mij. Ik heb dat natuurlijk hardop benoemd van te voren. Mijn intentie is op een systemische manier te onderzoeken wat er belemmert in de weg van hart naar buik. En als helder is dat er geen weg te vinden is, is mijn intentie rust te brengen in het proces, waar mogelijk ook acceptatie. Dan kan er vreugde zijn, of er kan rouw komen. Zodat een vrouw verder kan met haar leven.
Ik heb me losgemaakt van verwachtingen en beloftes. Misschien wel omdat ik in mijn rol als opsteller gewoon geen verlangen heb gehad om met dit thema te werken.

Erkennen: Erkennen van wat is is een manier van leven en lief hebben die rust brengt. Pijn ook, dat hoort nou eenmaal bij ons leven. Ik heb zelf nooit het onvervulde verlangen gehad naar een buik vol leven, ik heb 3 prachtige kinderen op de wereld mogen zetten.
De aarzeling te werken rondom dit thema is verdwenen, de nederigheid niet. Ik blijf scherp op het neerzetten van mijn intenties, en het managen van verwachtingen. Ik dwing niks af en doe geen loze beloftes. Want het is niet aan mij. De vrouwen die naderhand moeder zijn geworden hebben mij niet altijd meteen daarvan op de hoogte gebracht, omdat ik daar ook niet steeds om hem gevraagd. Vaak bij toeval of omdat ze zelf na de bevalling ineens bedachten dat het wellicht fijn zou zijn iets van zichzelf te laten horen, kwam er een berichtje voorbij. Of als ze voor de tweede keer wilden verhelderen waarom er geen zwangerschap tot stand kwam. En er zijn inderdaad na de opstelling wonderen gebeurd. Wel 15 om precies te zijn.

Gebedje: Ik weet niet of elke gynaecoloog na een eindelijk gelukte IVF of ICSI poging een gebedje doet omdat het gelukt is. Ik was blij voor de moeders, echt waar. Maar ik ben er niet actief mee bezig, want ik dien het systeem en de grootste intentie die ik heb is helderheid te brengen, dat brengt rust in het systeem. Met of zonder baby. Natuurlijk ben ik als professional wel echt elke keer verwonderd over de opstellingen. Ik ben diep geroerd als daaruit precies verhelderd is wat er letterlijk tussen de ouders en de ziel die een schoot zoekt in staat.
Dat kan namelijk van alles zijn. Ik schrijf over die verwondering columns op mijn website, en in de bullet bovenaan mn website: Helder.

Opnieuw verwonderd: Ik heb inmiddels contact met een reguliere gynaecoloog gehad over mijn bevindingen. Hij was echt enthousiast over de manier van kijken naar die processen. Beschreef ook zelf dat hij zou willen dat vrouwen of stellen niet komen afdwingen. De slagingskans van een IVF of ICSI methode is geen 100%, het is natuurlijk fantastisch als die wens dan toch in vervulling komt. Ik ben niet eens bezig met een slagingskans, want de uitkomst van mijn systemisch onderzoek is vrij. Vraagt om acceptatie zoals het zich toont, niet meer en niet minder.

Delen: Ik heb de gedachte opgevat om te schrijven over de moeders die na een opstelling hun kind in de schoot hebben mogen ontvangen. Daarom heb ik een vragenlijst ontwikkeld naar hen gestuurd. Met de vraag of ze eventueel ook een testimonial wilden schrijven voor in mijn toekomstige boek, zodat andere ongewenst kinderloze moeders misschien over de drempel van een workshop heen zouden kunnen stappen. En ook een keer een sessie zouden kunnen bijwonen om anders te kijken naar hun proces. Tot mijn verbazing kreeg ik van de 20 vrouwen 1 respons. Dat deed iets met mij eerlijk gezegd. De gedachte die in me opkwam is dat, het als het kindje er dan is, het hoe niet meer van belang is ofzoiets.
Nou zag ik op Insta een story van een gerenommeerd damesblad  voorbij komen over “ weer een negatieve zwangerschaps test”.

Daaronder heb ik gezet: Al eens een familieopstelling geprobeerd? Durf je te kijken wat er tussen jou en je hartenkindje in staat?
Nou daar kwam toch een bak met bagger van!

Vragen die in mij op kwamen:
Mogen deze dames alleen vertrouwen op reguliere (kostbare) zorg zonder garantie?
Welke beloftes worden hier gedaan die wel acceptabel zijn?
Word het antwoord op fertiliteits vraagstukken alleen geaccepteerd als het uit reguliere bron komt?
Waar komt toch dat keiharde snoeiharde oordeel vandaan als het gaat over dit onderwerp, waar iedereen van op zijn tenen gaat lopen?
Is fertiliteit een thema van deze tijd?
Wat is de systemische boodschap er eigenlijk van, is er een algemene boodschap die te maken heeft met maakbaarheid?
Wat is de beweging die speelt als het gaat over het doorgeven van leven? Is de natuur bezig een soort van selectie te maken wie wel of niet leven door mogen geven?
Waar verliezen vrouwen zichzelf in dit proces als het gaat over maakbaarheid en afdwingen van leven?
Wat wordt er gediend in onvruchtbaarheid?
Buit binnen, niet meer zeggen als je een proces hebt laten verhelderen op een niet-reguliere manier?
Had ik verder door moeten vragen? Waar heb ik me eigenlijk voor laten lenen?

Geen applaus:

Ik ben niet op zoek naar applaus. Wat ik voel is, dat de werkelijkheid zichtbaar mag worden zoals hij is. Maar dat dan ook eigenlijk alles in het licht mag. De kwetsbare dienstbare opsteller die om dit thema niet gevraagd heeft maar wel meebeweegt. De vrouw met een moederwens, de man met een vaderwens, het kind dat de weg naar de buik wel of niet gaat vinden. En de manier waarop.
Zonder franje. Gewoon zoals het is, en zonder oordeel graag.

Share this post
  


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.