Vijftien embryo’s of vijftien kinderen?

Vijftien embryo’s of vijftien kinderen?

Op de vraag of er al ooit embryo’s zijn teruggeplaatst geeft ze zachtjes antwoord. (Vijftien embryo’s of vijftien kinderen?)  Dat is haar oprechte antwoord. Ze komt samen met haar man kijken of systemisch werken wat kan betekenen voor hun ongewenste kinderloosheid. Hij heeft contact met me opgenomen. Waarmee ik hem meteen een complimentje heb gegeven, ik zie veelal vrouwen die mijn werkwijze willen gebruiken om helderheid te hebben over dit pijnlijke onderwerp.  De vaders zijn veelal sceptisch over de methode en afwezig. Hun representanten zijn levendig, beschikbaar en aanwezig. En het veld doet gewoon zijn werk. Maar een vader die mee doet raakt me steeds opnieuw. Om de hartenmoed. Die kwetsbaar maakt, en sterk.

Vijftien representanten, namens vijftien kinderen

Ik vraag de moeder om representanten te zoeken voor het hartenkind, en voor zichzelf en haar man. Meteen wordt helder dat er veel is gebeurd op de weg hier naar toe. Veel menselijk ingrijpen, veel procedures. Als het getal 15 eruit komt, pak ik mijn stapel vilten lapjes en leg ik ze een voor een aandachtig op de grond neer. Bij elke lapje dat ik neer leg krijgt het hartenkind het steeds benauwder. Wordt wel steeds aanweziger ook. Ik vervang de representanten voor de echte vraagstellers, de ouders van dit hartenkind. Ik laat hen beiden kijken naar dat wat het tot nu toe is. De weg naar hun ouderschap.De man wordt stil en zij begint zachtjes te huilen. Ik laat haar naar haar man kijken en de tranen stromen. Er is verbijstering zonder oordeel. Langzaam verhouden zij zich tot de vormpjes op de grond. Die er wezenlijk toe doen.

Vijftien keer verhelderen

Om het proces te verhelderen wat er speelt tussen de vader en moeder, probeer ik de vrouw tot haar man te laten spreken met woorden die er toe doen. En die vertalen wat ik zie gebeuren tussen deze 2 mensen. Ik start met het vragen of de vrouw wil spreken naar haar man met de woorden: “ Ik draag dit in mijn eentje”. De man wordt helemaal zichtbaar en spreekt zich uit: “Ik ben hier.”  Ik laat haar zeggen: “ Ik deel mijn verdriet vanaf nu met jou, en mijn eenzaamheid.” Het hartenkind neemt tegenover hen plaats, aan het eind van de reeks met vormpjes op de grond. Vormpjes die bij haar horen. Ik laat de ouders tegen haar zeggen, “Het verdriet is van ons, maar zij horen ook bij jou.” Hiermee includeer ik elk vormpje dat staat voor een embryo dat onderdeel uit maakt van dit familiesysteem.

Van vier naar vijftien

Toeval wil dat ik als laatste groep vormpjes van dezelfde kleur heb neergelegd. Vier stuks. Ik vraag hoeveel embryo’s er klaar liggen voor gebruik. Dat zijn er nog 4. Ik leg deze bij het hartenkind dat gerepresenteerd wordt en vraag haar om op een van deze vormpjes te gaan staan. Ze geeft aan te voelen dat ze daarbij hoort. En ze zegt steeds meer aanwezigheid te voelen gedurende de opstelling en  het proces tussen haar ouders. Haar focus ligt op haar vader. Voor moeder is er een beweging ergens tussen schaamte dat er zoveel embryo’s op de grond zijn, en het echte contact met het hartenkind. Aan het eind van het proceswerk is er geen schaamte meer, maar verdriet dat zijn weg vindt. En dat plaats maakt voor voorzichtige hoop en hernieuwd verlangen. Moeder spreekt haar angst uit. Angst geeft, zo leg ik uit geen bedding voor nieuw leven. Angst staat daar tussen in. Om te ontvangen wat onderweg is, is verlangen nodig, en een open hart. Huiswerk voor de moeder: haar lief elke dag 3 keer vragen of hij haar vast houdt, zodat angst verdwijnt en liefde voelbaar wordt. Voor elkaar, en voor het hartenkind, en het leven. Zodat de reis gemaakt kan worden. Van hart naar buik: naar leven.

Share this post
  , , ,


Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.