Hoe laat ik mijn geliefden los?

Hoe laat ik mijn geliefden los?

Houd ik vast of laat ik los? Ze komt bij mij in een workshop en wil nou eindelijk haar moeder eens loslaten. Bij het uitspreken van haar wens en de reden van haar komst stromen de tranen al over haar wangen. Systemisch is er een weten, als ze haar opstelling doet mag ze eerst zien, omarmen en dan misschien loslaten. Dus we zullen  gaandeweg zien of het haar tijd is. Wordt het omarmen of loslaten? Hoe zit het in de relatie met jou en je moeder? Wat verbind jullie?  Houd jij je moeder vast of is het adersom?

Omarmen

Zij kiest twee representanten, 1 voor haar moeder en 1 voor zichzelf. Wat ik meteen zie is dat ze bijna een is met deze moeder. Deze moeder die al jaren geleden is overleden. Maar die ze nog zo bij zich draagt. Uit liefde, uit schuld ook. Was het wel genoeg wat ik voor haar deed? Is het wel de tijd? Er komen representanten in het veld en we doen wat proces werk. De representant van haar moeder wil graag op de grond liggen. Daar waar het leven is gestopt. Ze doet dat en het is meteen helder dat ze daar niet alleen is.

Zo is het gegaan

Bij navraag blijkt dat moeder heel vroeg haar zusje heeft verloren. Als ik daar een representant voor neerleg dan kan de moeder pas echt haar ogen sluiten. De klant die hier getuige van is krijgt de opdracht haar eigen impulsen te volgen. Het duurt niet lang eer ze zonder aarzelen naast haar moeder op de mat gaat liggen. Antwoord op mijn vraag hoe het daar is:  “Dit is wat ik ken.” Het wordt hiermee helder dat ze in het leven van haar moeder de leegte opgevuld heeft die het zusje achterliet. Een daad van liefde en opoffering die ook helder maakt dat ze zelf niet is gezien.

Loslaten uit liefde voor jezelf

Na een poos zet ik een nieuwe representant neer in haar veld: De liefde van haar leven. Wetend dat ze zich zo graag zou verbinden met iemand die een beschikbaar hart heeft. Deze kijkt naar haar en ze maakt er zachtjes contact mee, zonder woorden. Ik zie de twijfel in haar blik. Hoort ze bij haar moeder of hoort ze bij wie kan wonen in haar hart? Is ze beschikbaar voor een liefde in haar leven. Hardop stel ik haar de vraag, wie houdt wie nu vast? Langzaam en in kleine stapjes volgt ze haar proces. Eerst de hand losmaken van die van haar moeder. Dan de blik naar wat ook kan. Ademen, en voelen dat de keuze aan haar is. Zitten, langzaam staan, in een tempo dat past. Regie nemen en zeggen tegen de liefde: ik zie je. Ik neem mijn tijd.

Het is even wennen in het land van de levenden en het nieuwe perspectief. De tijd gaat het haar leren.

Share this post
  


Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.