Oeps, hekel aan je stief?

Een nieuw thema dat zich aandient in mijn werk is het stief verhaal. In de breedste context. Ik spreek met stiefouders die weten dat ze niet de mooiste kant laten zien van wie ze zijn, in relatie tot hun stiefgezin. Als ze heel eerlijk zijn en ik ze verzeker dat de deur van het kantoor dicht is, spreekt er wel eens iemand hardop uit: Ik heb een heuse gruwelijke hekel aan mijn stiefkind. En het komt natuurlijk voor dat er een stiefkind tegenover me zit die echt uitspreekt dat er een grondige hekel is aan de stiefouder. Stiefvaders, stiefmoeders, maakt niet uit. De roze wolken spatten uit elkaar. De waarheid wil gehoord worden. Je houdt niet per se van je stief.Wat valt er te leren in dergelijke gevallen? Ik kan daar zelf van leren, want ik ken alle kanten ervan. En ik deel dat gevoel van harte. Het mag namelijk hardop gezegd worden dat dat zo is. Want dat haalt de druk van de ketel, en dat is een eerste stap naar helderheid. En acceptatie van het hier en nu. Oeps, hekel aan je stief?

Moeilijk concurreren met wie er niet meer is?

Ik merk dat het lastig blijkt voor mensen die de nieuwe partner worden van iemand die wenuwnaar of weduwe is geworden. Natuurlijk is er altijd een enorm medeleven met het lot van kinderen die vroeg hun vader of moeder verloren hebben. Systemisch zit er altijd loyaliteit in de dynamiek van een gezin. Ook een stiefgezin moet daar aan geloven. Het gevoel dat je kunt hebben als kind als je de, te jong overleden, ouder in de steek laat als je een plek geeft aan de nieuwe partner van je ouder. Wat kan helpen in dit geval is een hernieuwde ordening. Zodat het kind in dit verhaal weet dat de stoel van zijn of haar overleden ouder voor altijd leeg blijft, en dat daar de nieuwe partner niet op gaat zitten. Dat kan eenvoudig weg niet, want die plek is in zekere gezin nog bezet door de echte biologische ouder. Er komen stoelen bij, en iedereen kan echt alleen maar op zijn eigen plaats gaan zitten. Iets anders is niet mogelijk.  Maar hoe dan?

Druk van de ketel

Waar ik achter kom is dat als dat verhelderd is, er een soort druk van de ketel af gaat. Er komt iemand bij, er gaat niemand af, er wordt niemand uit gegumd. Iedereen heeft zijn eigen plek. Wat van belang is, is dat de nieuwe partner ook niet probeert om de rol van de biologische ouder op zich te nemen. Hij of zij is vader en moeder tegelijk voor zijn of haar kinderen, en dat telt ook voor de nieuwe partner die erbij komt. De plaats van de onzichtbare of overleden ouder blijft van die ouder. En die krijg je er dus gratis bij. Het kan zo zijn dat het niet hebben of voelen van je plek als stiefouder raakt aan je eigen persoonlijke thema’s.

(Ben jezelf gezien in je eigen gezin van herkomst? Wie heeft jou je plek niet gegeven?)

Moeders

Wat ik zie is dat de moeders eigenlijk het liefst de extra kroost willen omvormen volgens hun eigen regels, waarden en normen. En daar gaat het soort van “fout.” Want dat geeft een gevoel van afwijzing. Ik ben niet goed genoeg. En dat geeft afstand tussen de stief en de kinderen van de partner. Het goeie nieuws is dus dat je die kinderen erbij krijgt, en er niks mee hoeft. En dat is meteen het slechte nieuws ook. Je kunt er niet je eigen sausje overheen gieten. Want het zijn gewoon jouw kinderen niet. Wat ik ook zie is dat vaders denken dat dat allemaal wel goed komt, en ze geven zich graag over aan wat de stiefmoeder met de hele kroost in gedachten heeft. Wat ik ook zie is dat de vaders bang zijn voor een verwijdering tussen hun eigen kinderen en zichzelf, als de kinderen niet blenden met de nieuwe samengestelde familie. Ze verliezen uiteindelijk zichzelf in het hele verhaal. Omdat ze bang zijn dat ze het contact met hun eigen kids verliezen. En ze willen ook de nieuwe relatie tevreden houden. Machteloosheid voert hoogtij, het gevoel te moeten kiezen.

Liefde en roze wolken?

De relatie komt onder druk te liggen als iedereen onder een dak leeft en ordeningen niet helder zijn. Wat volgens mij nodig is is dat elke ouder hardop aan zijn kinderen laat weten: Dit is mijn lief, die hoort bij mij. Daar houd ik van en jullie mogen allemaal deel uit maken van ons gezamenlijke leven. Ik ben voor jullie vader en moeder tegelijk en daarbij is dit mijn nieuwe partner. Jullie hoeven er niet van te houden zoals ik dat doe. Maar zij of hij hoort bij mij. Jullie eigen papa of mama blijft altijd jullie papa of mama. Maar in mijn leven is dit de plaats van mijn nieuwe partner. Klinkt niet romantisch, maar werkt wel erg verhelderend. En iedereen heeft dan zijn plaats, dat geeft rust in het nieuwe samengestelde systeem.

Liefde kun je niet dwingen

Als er om wat voor reden dan ook geen hartenklik is met de stiefkinderen en de nieuwe ouder vraagt dat ook om er te mogen zijn. Dat betekent niet de de ouder een stap terug hoeft te doen uit de relaties. Het betekent wel dat de relaties los van elkaar staan. Dat er bruiloften zijn waar de stief ouder niet bij is, omdat het nou eenmaal zo is dat er geen oprecht contact is tussen de stief en het kind, en andersom. En als er kleinkinderen komen kan het zo maar zo zijn dat de een wel grootouder wordt en de ander niet. De werkelijkheid is zoals hij zich aan dient en wil in liefde en zonder oordeel gezien worden en vorm krijgen. Zoals het feitelijk is, en niet anders. De werkelijkheid toont zich zoals hij is. Wie geen plaats heeft in het hart van de ander krijgt rust als dat er gewoon mag zijn. Geen doen alsof, niet in plaatjes wringen waar je geen vrije plek in vindt.

Tip

Ontsla elkaar van het juk te moeten houden van elkaars kroost, dat scheelt een hoop onderhuidse en boven huidse strijd. En wat overblijft is de liefde voor elkaar. En daar is de relatie uiteindelijk ook begonnen. Kinderen gaan vroeg of laat op eigen benen. Geliefden blijven over. Iedereen heeft recht op zijn eigen leven.

Al wat je erbij krijgt is meegenomen. Alles wat je los durft te laten ook.

Share this post
  ,


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.