Help mijn kind is boos!

Boos.

In mijn mailbox vind ik een mail van een wanhopige moeder. Help mijn kind is boos! Zij is als de dood is voor haar zoontje van een jaar of 9. Die vaak maar 1 ding is: BOOS! Die aangeeft dat hij papa en mama wil vermoorden. Die het hele gezin bestierd met zijn gedrag. Nou lekker dan. Wat als ie 18 is? “Dan zijn we thuis niet meer veilig.”

Boosheid als onbegrepen gedrag

In mijn praktijk zie ik steeds meer mensen die problemen hebben met hun ouderschap. Boosheid en onbegrepen gedrag is vaak een onderzoeksvraag die meegenomen wordt in een opstelling. Ik heb vaker gezien dat woede en angst een overgenomen emotie is die het kind uit liefde voor een ouder aan het vertalen is. Is overgenomen. Als het kind wordt opgesteld door een representant geef ik hem ook zijn vader en zijn moeder, in de opstelling.  Het wordt meteen helder dat hij het systeem van zijn moeder dient. Dat zijn woede een boodschap is die werkt voor wat er speelt tussen zijn moeder en haar moeder.

Woede is hier verbonden met het oordeel dat leeft tussen beide dames. En eigenlijk ook in de generaties erachter. Als dat helder is kan de vader zijn plaats krijgen naast de moeder. En het kind naast zijn zusje. Er is niets meer te zien van de tirannieke praktijken die hij elke dag vorm geeft. Als iedereen zijn echte eigen plaats heeft in het plaatje dan is er geen sprake meer van woede. Dan is er rust.

Incubatie

Ik ben altijd erg streng bij mijn laatste boodschap als ik de deelnemers naar huis laat gaan. Een opstelling heeft 2 weken incubatie nodig. Twee weken geen woorden, geen uitleg. Niet navertellen, maar het systeem zijn werk laten doen. Deelnemers mogen delen met wie nieuwsgierig is hoe het was. Maar meer in de trend van: ze was aards, “ze” ben ik dan. Of: ze had een leuke jurk, dat ben ik ook. Of ze bracht humor in mijn pijnlijke opstelling, dat ben ik namelijk ook. Maar de inhoud of het reproduceren van wat is gebeurd is niet noodzakelijk en misschien zelfs ongewenst. Dat wat na 2 weken nog woorden vindt doet er misschien toe, maar verder helemaal niks. Ik vraag deelnemers wel of ze na 2 weken even een mailtje sturen over hoe het met ze gaat. 

Parentificatie

o hoor ik van deze moeder dat ze precies op de zondag dat het 2 weken is, voor het eerst heeft gedeeld wat ze heeft geleerd in haar opstelling. Ze mailt me dat het zo’n fijne twee weken zijn geweest. Haar zoon had totaal geen woede uitbarstingen, geen gedoe.Tot…………zij deze zondag beeld en geluid heeft gegeven over de workshop bij mij, aan haar dochter. Bij navragen niet aan haar partner en vader van haar kinderen. Want die vindt het zweverig, en kan haar verhalen vaak niet horen. En haar dochter wel. En precies na dat gesprek ging de woedeknop weer aan, bij haar zoon. Dak eraf en dreigerijen. Dit kind heeft een ongelooflijke behoefte aan het weten wat ieders plek is. Wat zijn plek is. Door de dochter op de plaats te zetten van een partner die je niet kan horen is er weer een parentificatie!

Tot 10 geteld

Ik heb tot 10 geteld voor ik haar een mailtje terug heb gestuurd. Met daarin een compliment voor haar boze zoon. Die kennelijk zo ongelooflijk sensitief is voor wat niet klopt dat hij in heel zijn doel en laten opnieuw dienstbaar is geworden aan dit systeem. En dit meteen weer tot ontploffing heeft gebracht. Wat een kanjer! We spreken een op een af en ik laat haar inzien wat zijn boodschap is. 

Ook moeders leren elke dag opnieuw van hun eigen diep ingesleten patronen. Het eigen patroon van parentificatie dat moeder kent, heeft ze aan haar zoon doorgegeven.

Moeders kunnen van hun kinderen leren.

Share this post
  ,


One thought on “Help mijn kind is boos!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.