Familieopstelling over draagmoederschap

Familieopstelling over draagmoederschap

Gesmolten hart, bevroren leven. Een mevrouw meldt zich aan via mijn website omdat ze graag een opstelling wil doen over haar kinderwens. We werken een middag met 7 vrouwen. Rondom allerlei thema’s. De sfeer is liefdevol en open. Er is echt een holding space te voelen, een veilige plek om eens te kijken naar haar verlangen.  Ze blijkt 43 te zijn en al jaren hard haar best te doen om moeder te worden. Wat bijzonder is, is dat ze dat zoals ze zelf zegt zonder man wil doen. Ze heeft verschillende pogingen achter de rug, is heel even ergens ooit zwanger geweest maar in Nederland uitbehandeld. Ze is nu over de grens in een procedure waarbij er een embryo is gemaakt uit een biologisch materiaal van een vrouw en een man. Dus zij gaat zelf dragen, maar levert geen materiaal aan waaruit een eigen kind kan worden geboren. Ik vraag haar representanten neer te zetten voor het kind, de vader en de moeder, en een representant voor zichzelf. Ze begint met het neerzetten van het te verwachten kind. Dit kind kijkt naar buiten en spreekt later uit verwachtingsvol te zijn, naar het leven.

Er is maar 1 vader

Bij het neerzetten proeven we de woorden. Waar haar woord donorvader zou zijn leg ik haar uit dat een kind, dat wij mensen gewoon allemaal maar 1 vader en 1 moeder hebben. Dat vraagt tijd, maar de vader krijgt zijn plek. Vervolgens wil ze iemand neer zetten voor de donormoeder. Nee, er is maar 1 moeder. Zij is de enige echte moeder, de biologische moeder. Die met de biologische vader voor materiaal zorgt dat een embryo, dus nieuwe leven kan voortbrengen. Het nieuwe leven dat jij gaat dragen en ter wereld brengt. Ook dit kost even tijd. Het kind resoneert het meest met de vader. De vader en moeder kunnen contact maken met elkaar maar de moeder spreekt uit een bescheiden bijdrage te leveren. En zich verder niet erg te verbinden met wat er gebeurt. De vader maakt wel contact met de representant van de geboortemoeder. Ik maak als alles er staat de situatie completer door achter de representanten van vader en moeder stoelen neer te zetten. Die er staan om duidelijk te maken dat dit het systeem is wat verder gaat in het kind. Het systeem dat niet bekend is. Waar de geschiedenis die voortleeft in dit kind, niet genoemd gaat worden.
Dat maakt dat de representant van de geboortemoeder onrustig wordt en uitspreekt dat er iets ontbreekt voor haar. Het kind is inmiddels op de grond gaan liggen, ik geef het een kussentje, en leg uit dat er nog wat te doen is voor het leven echt gaat beginnen.

Klooster

Als ik de ouders van de geboortemoeder neerzet, komt er wat rust voor haar zelf. En onrust tegelijkertijd. Ik vraag haar naar de ouders te kijken en uit te spreken wat ze nodig heeft. Ze vraagt erom gezien te worden in haar verlangen moeder te worden zonder man. Vader geeft in zijn blik en later in zijn woorden een soort van toestemming. Moeder is erg bij zichzelf en afgesloten. Bij navraag blijkt dat de zus van moeder psychisch flink in de war is geraakt na een geboorte van haar kind, en in de psychiatrie is verdwenen. Achter moeder in haar vrouwenlijn is er veel verhaal dat te maken heeft met onvruchtbaar zijn, geen kinderen kunnen krijgen. En er zijn vrouwen in die lijn als non ingetreden in het klooster. Als dat uitgesproken wordt, voelt iedereen ineens dat we als locatie in een klooster aan het werk zijn. Het lijkt er toe te doen. Ik laat mijn klant in haar eigen rol staan, en haar representant gaat zitten. Ik laat haar uitspreken naar haar ouders: “Zie mij in mijn verlangen naar moederschap. Ik dien met mijn keuzes niet jullie systeem, maar het systeem van het kind dat geboren wil worden. Zie mij in mijn grootste verlangen.” Moeder blijft bij zichzelf, maar vader stemt toe.

Van bevroren naar leven

Terwijl dit proces zich afspeelt gebeurt er van alles met het kind dat op de grond ligt. Als het zich uitspreekt, heeft het te maken met het eigen verlangen om te weten wat leven is. Mijn klant kan zich omdraaien en kijken naar dit kind. Wat is veranderd, is dat zij dienstbaar worden aan elkaars proces. Zonder dat zij elkaars lot hoeven te dragen. Ik vraag de geboorte moeder wat ze nodig heeft en ze wil bij haar kindje zijn. Ik laat haar lepeltje lepeltje liggen met het kind en leg er een dekentje overheen. De rest van de deelnemers en ik verlaten deze “kraamkamer”, en we doen een bakje koffie op de gang. Het voelt als een logische respectvolle ruimte die vanzelf ontstaat. Fluisterend doen we de deur achter ons dicht en laten we het proces bij om wie het uiteindelijk draait. Deze moeder en dit kind. Die de wederzijdse afhankelijkheid helemaal kunnen voelen in het hier en nu.

Hart tot hart

Als we na 20 minuten terug komen dan is er van alles gebeurd. Het kind is zoals ze zelf zegt ontdooit en heeft gevoeld hoe lekker warm die moeder is. Ze voelde dat ze zich niet wil offeren voor deze vrouw, maar haar nodig heeft voor haar reis naar de aarde. De moeder geniet van het alleen zijn met dit kind, zonder ingrepen van buitenaf. Gewoon dichtbij van hart tot hart. De opsteller in mij heeft zich verenigd met de moeder in mij, en ook in mij is wat verschoven. Ergens tussen “Zou je dat nou allemaal wel doen op je 43e” en “alles moet kunnen” zag ik de liefde. Het lot van 2 zielen die elkaar lijken te hebben begrepen. De geboortemoeder die alles heeft gezien en het verlangen dat is gebleven.

Leven is wonder, met of zonder hulp van buitenaf.

Share this post
  , ,


One thought on “Familieopstelling over draagmoederschap

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.