Ze komt in een groep om het te hebben over het dekentje. Haar hoofd zit boordenvol ideeën maar er komt niks uit haar handen. Haar verlangen is tot recht komen, zonder dat ze gehinderd wordt door wat zij benoemd als: het dekentje.
We houden het simpel, een representant voor haar en een voor haar dekentje.
Ter voorbereiding van de workshop zijn er aardig wat zaken helder geworden toen ze de vragenlijst doornam.
Er is veel leven doorgegeven aan de kant van haar vader. Maar er was hapering om die levens ook echt naar het daglicht te brengen. Er volgt een verhaal van jongens en meisjes. Jongens met verlies van geestelijke vermogens en gezondheid. En meisjes die de levensadem nooit tot zich hebben genomen.
De representanten liggen op de grond en zij wordt er als vanzelf naar toe getrokken en gaat er naast liggen.
Als ze midden tussen twee verloren kinderen ligt voelt ze de rust komen. Hier ben ik thuis.
Onrust verdwijnt, haar lijf is zo bekend met dit veld.
Het veld van verloren leven.
Ik speel op mijn handpan om haar verder te laten gedijen in dit veld. Als ik daarmee stop zet ik representanten neer voor haar kinderen en haar partner.
Langzaam doet ze haar ogen open en vraag ik haar naar een waarheid te luisteren waar ze wellicht wat aan heeft.
Ik vraag haar te voelen dat energie nooit verloren gaat. Misschien is er tot op heden geen vol leven to wasdom gekomen, maar de energie is niet verloren.
Ik vraag haar links en rechts van zich te kijken en te zeggen, als ik wel mijn volle leven neem, dan eer ik jou. Het proces neemt zijn tijd. Als dat gedaan is kan ze echt helemaal naar het hier en nu komen.
Ze voelt dat ze naar haar kinderen en haar man wil kijken en dat ze wil komen zitten.
Als ze echt contact heeft gemaakt wil ze komen staan. Op haar eigen plaats in het hier en nu.
Naast manlief, en oog in oog met haar kinderen.
Ze spreekt uit: “ Hier kom ik vandaan, zo is het gegaan. Vanaf nu neem ik alle beschikbare levensenergie, want die gaat nooit verloren.”
Rust in de opstelling!